My Safe Haven

Dalawang Pag-ibig ang Bumago sa Kasaysayan! Iniutos ni Jehova sa unang mag-asawa: “Huwag kang kakain ng bunga mula sa puno ng pagkaalam ng mabuti at masama, dahil sa araw na kumain ka mula roon ay tiyak na mamamatay ka.” (Genesis 2:17) Sa tagpong ito na aking binanggit ay ang pinakaunang utos sa kasaysayan ng tao. Ang pagsuway dito, kung gayon, ay ang pinakaunang anyo ng pag-aklas sa Isa na may karapatang mamahala. Maliwanag sa mga binigkas ni Jehova kung ano ang magiging resulta ng hindi pagsunod sa kauna-unahang utos na ito. Pero ang unang mag-asawa ay nabulag ng sariling pagnanasa, “pumitas ng bunga, at kinain iyon.” (Genesis 3:6) Ito ang pasimula ng napakahabang palahaw na naulinigan ng sangkatauhan. Simula pa nang tayo ay ipaglihi at isilang, ang tao ay naging makasalanan, nakakagawa ng mga kamalian at nagkukulang, at tayo ay sinisingil sa kasalanang hindi natin ginusto. (Awit 51:5; Roma 6:23) Tayo ay naipagbili bilang mga alipin ng kasalanan kapalit ang inaakalang “kalayaan”...

Kapag ang Araw ay Dumatal... Isinulat at isinalaysay ni: Alexander Locquiao Nartates Dalawang taon na rin pala ang lumipas Ngunit hanggang ngayo’y ‘di ko parin matalastas Sa isang munting araw, ako’y lubhang binago Kapalarang naghihintay, waring natutunghayan ko Simula nang idilat ko ang munti kong mga mata Simula nang masilayan ko ang daigdig na kayganda Nang ako’y isilang sa isang munting dampa Si Jehova ang nagpangyari sa buhay kong payapa Ika-dalawampu’t anim na araw ng Agosto, Sa ikalawang milenyo matapos isilang si Kristo Ako’y nagkaisip, nabuhay sa mundo Isang hininga, sa aki’y iniregalo Sa munting nayon sa bayan ng Cuyapo Barangay Loob, doon ako natuto Ang pagkuha ng kaalaman tungkol kay Jehova’t Kristo Nasimulan sa payapa’t tahimik na dako. Sa nayong iyon na aking kinamulatan Doon ako bumuo ng sariling pagkakakilanlan Doon na nakilala ang munting Alexander Isang maamong bata mula pa no’ng Kinder Sa pagdampi noon ng bukang liwayway Laging dumudung...

To my future self, I am happy to see you being successful in spiritual right now, enjoying the things I’ve prepared for you ten years ago. It doesn’t seem so long ago when I start observing your growth in the field I choose for you, during the times you made substantial decisions, and what leads you to what is really you right now. From afar, I see you deciding the path where you should go. I've been there, picking Jehovah over our dreams. And now, you have no regrets after all you have in my choice. I salute you, admire you, and I am happy that my time and efforts used to study the Bible were not in vain! From this far, I am much assured as you keep up in the path of truth and everlasting life I prepare, and from not giving up from the hurdles and complexities of the painful process of study and preparation. As I see how successful you are, I can’t help but to replenish my own desire to make my own way, move forward, and polish the rough roads for your journey to more sp...